غزل شمارهٔ ۳۶۲۲

برداشت: چرا زیبایی در سایه فریب و نیرنگ خود را نشان می‌دهد؟ چرا گلی که رنگی ندارد، با صد رنگ مختلف ظهور می‌کند؟

برداشت: اگر دل را خوب بشنوی، صدای دلنشینی در آن وجود دارد؛ پس چرا از دل، به جای شادی و خوشحالی، صدای ناله و اندوه به گوش می‌رسد؟

برداشت: چرا زیبا و باوقار حسن، که دلش سنگین است، در لباس زیبا و شکیل ظاهر می‌شود اگر کعبه و معبد دل‌باختگان را اشتیاقی ندارد؟

برداشت: خاری که در کنار گل وجود دارد، به نوعی محافظ اوست و بلاها را از او دور می‌کند. چه نیازی به حضور من است که باعث شرم و ننگ می‌شود؟

برداشت: نخل بدون برگ نمی‌تواند به بار بنشیند، حالا اگر اینقدر باران جنون‌آمیز بر سر من می‌بارد، چرا سنگ‌ها بر سرم آوار می‌شوند؟

برداشت: گفت‌وگوهای کسانی که دل‌شان سوخته است، شبیه به بازگشت به بهار و شکوفه‌هاست. اما چرا حس عشق و سوزش این احساس از دل ما کم است و به ما فشار می‌آورد؟

برداشت: چرا سنگدل‌ها با وجود اینکه از عشق تو به درد نیامده‌اند، هنوز اشک‌هایی شبیه جواهر از دلشان بیرون می‌آید؟

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی سکوت و خاموشی وجود دارد، چگونه می‌توان شادی و نشاط را حس کرد؟ همچنین، چرا غنچه‌ای که در حال بسته شدن است، نمی‌تواند باز شود و جلوه‌ای از زیبایی خود را نشان دهد؟

برداشت: زندگی در کنار دشمن خطرناک به مانند خواب و خیالی است که به سختی می‌توان آن را تحمل کرد. چرا برادران و خواهران ما همیشه تمایل به جنگ دارند؟

برداشت: اگر وقتی او را می‌بینم، دلم به خاطر عشق و حسرت نمی‌لرزد، پس چرا این همه اشک بی‌دلیل از چشمانم می‌ریزد؟

برداشت: چشمان پاک و بی‌گناه به عیوب دیگران نگاه نمی‌کنند، پس چرا چشمان تو از آینه زنگار و کدورت را نشان می‌دهند؟

برداشت: آیا چیزی بهتر از آینه صاف برای یوسف وجود دارد؟ چرا زیبایی از دل تنگ او بیرون می‌آید؟

برداشت: باغی بدون غنچه وجود ندارد و گل بدون شبنم هم زیبایی ندارد. پس دلتنگی و غم چرا باید به سراغ تو بیاید؟