غزل شمارهٔ ۳۶۲۱

برداشت: عطر دل از نسیم صبحگاهی به مشام می‌رسد و می‌توان فهمید که این بوی دلنشین از آن موهای زیبا و دوتایی می‌آید.

برداشت: نمی‌توان به خوشبختی و معروفیت دست یافت مگر اینکه قناعت را در نظر داشته باشیم. این همچون صدایی است که از بالای پرنده‌ای بزرگ به گوش می‌رسد.

برداشت: در این باغ، ناله و شادی به یکدیگر گره خورده است و وقتی که غنچه‌ها می‌شکفند، صدای زیبایی از آن‌ها بلند می‌شود.

برداشت: برای دستیابی به موفقیت و هدف در زندگی، باید از تجربه و دانش افراد مطلع و باتجربه بهره بگیریم. زیرا در زمان‌هایی که کار به مشکل برمی‌خورد، راه حل و قدرت لازم برای مقابله با دشواری‌ها از شخصیت و روحیه قوی آن‌ها نشأت می‌گیرد.

برداشت: اگرچه در دل صحرا متعلق به تنهایی تو هستم، صدای تو به خاطر عطر وجودت، هوش و حواسم را از من گرفته و مرا به یاد تو می‌اندازد.

برداشت: این کمانی که دل سرکش من به آن تجهیز شده، تیر آن به گونه‌ای است که از من دور می‌شود و سایه‌اش جدای از من می‌آید.

برداشت: اگر در عالم غیب، باغ و بهاری وجود ندارد، پس این همه زیبایی و رنگین‌کمانی که می‌بینیم، از کجا به وجود آمده است؟