غزل شمارهٔ ۳۶۲۰

برداشت: زمانی که قلم بر روی دل‌نوشته‌های ناراحتی از جدایی می‌نویسد، دل پر از غم می‌شود، آهی از عمق وجود بر لب‌ها می‌آید و اشکی از چشمان سرازیر می‌شود.

برداشت: اگر شب جدایی تاریک شود و درد ناشی از آن بی‌پایان باشد، نامه‌ای که پر از شوق و اشتیاق است هرگز به پایان نخواهد رسید.

برداشت: موجی که در دریا می‌تپد هرگز آرام نمی‌گیرد، پس عشق و شوق چگونه می‌تواند به پایان برسد یا در قالبی مشخص بیاید؟

برداشت: تا زمانی که در چشمان تو نینجامم، چشم دیگری برایم چه معنا دارد؟ دیگر چه خیالی می‌تواند داشته باشد که خواب به مژگان تو بیافتد؟

برداشت: خبر ملاقات تو مبادا مانع از رفتن شود برای کسی که از دوری‌ات به تنگ آمده و به مرز جان رسیده است.

برداشت: وقتی به یاد زیبایی تو می‌افتم، مانند گلی که در دستم باشد، دلم می‌شکند و اشک‌هایم به دامانم می‌ریزد.

برداشت: باران بهار امیدهای مرا می‌روید، و پیامی که از کوی تو می‌آید، به من زندگی و شادابی می‌بخشد.

برداشت: اگر بداند که چه قدر از تنهایی و درد در شب رنج می‌برم، این دلِ غمگین بی‌قرار با حالتی سرمست و شعرخوان پیش من می‌آید.

برداشت: آیا گل زیبای ما به دل شکسته‌مان نگاهی خواهد کرد؟ زیبایی که با هدیه‌ای از گلستان به ما می‌رسد.

برداشت: از شدت درد و غم، گریه‌ای را شروع می‌کنم که آن درخت بلند و زیبای من با اشک‌هایم هم‌سفر می‌شود و به دامنم خواهد رسید.

برداشت: چشم من مانند پیراهن یعقوب است که به من بینایی و دقت می‌دهد. هر ذره غباری که از مسیر تو عبور کند، برایم قابل مشاهده و مهم است.

برداشت: اگر کسی در زندگی‌اش به خندیدن و شادی فکر کند، این کار برای او هزینه‌بر خواهد بود. بنابراین، باید به این نکته توجه کرد که هیچ‌کس به خاطر دل‌نگرانی دیگران، دلیلی برای آسیب رساندن به خود ندارد.

برداشت: بهشتی که وقتی قدم به آن می‌گذارم، یارم با دست‌ها و دستانش از خانه بیرون می‌آید و به سمتم می‌آید، چقدر زیبا و دلنشین است.

برداشت: دل من از غریبی آرام نمی‌گیرد، مگر اینکه روزی محبوبم به اصفهان بیاید.