غزل شمارهٔ ۳۶۱۹

برداشت: چشم انتظارم که ماه نو دوباره به سفرم بیاید و روشنی بخش چراغی که در دل دارم، دوباره درخشان شود.

برداشت: چون صدف مشرق به خواب رفته است، من با امیدی در آغوشم منتظر بازگشت گوهری گرانبها هستم.

برداشت: اگر بخواهم توصیف کنم، یعنی اگر من هم در حال حرکت و تلاش باشم، روح و جانم چنان زنده و پُر انرژی می‌شود که انگار از دم عیسی(ع)، که مظهر حیات و قدرت است، بهره‌مند شده‌ام، اگر فقط آن چیزی که به زندگی‌ها جان می‌دهد از من دور نشود.

برداشت: از دل سوخته‌ام نامه‌ای دارم که با آن می‌خواهم به عشق ورزم. اگر نامه‌ام را به دستش برسانم، باز هم او به سوی من خواهد آمد.

برداشت: زمانی که به تماشای موهای زیبای تو نشستم، آن‌قدر مجذوب شدم که دیگر نتوانستم به حالت قبلی خود برگردم و عقل از من afast شد.

برداشت: از عمر باارزش خود می‌گذرم اگر آن دختر زیبای نرم‌خوی به در خانه‌ام بازگردد.