غزل شمارهٔ ۳۶۱۸

برداشت: آیا ممکن است یار بدون اینکه از درد درون من خبر داشته باشد، دوباره برگردد؟ اگر نه، آن صبری که در دل دارم، چه فایده‌ای دارد اگر خبری از او نرسد؟

برداشت: در دیدن تو، دل من به شدت آزرده و خونی شده است و چنین نیست که پس از این تجربه، بتوانم دوباره به حالت قبلی خود برگردم.

برداشت: از آن خوشحالم که با دل پر درد و زخم‌های فراوان، هر لحظه یاد آن سرو زیبا در دل من تازه می‌شود و گویا او به گونه‌ای دیگر به درونم باز می‌گردد.

برداشت: هر کسی که مانند تو عزیز و محترم باشد، وقتی از سفر برمی‌گردد، دیگر هیچ شادی و خوشحالی برای قافله مصر باقی نمی‌ماند.

برداشت: اگر دوباره آن تنِ شیرین به آغوش من بازگردد، صبح سپید نمی‌تواند از شکر دندان‌های من بخندد.

برداشت: این جمله به معنای آن است که در صورتی که یک نفر به سرنوشت نیک و خوبی دچار شود، حتی اگر در ابتدا شرایطش سخت و ناگوار باشد، در نهایت به موفقیت و پیروزی دست می‌یابد. آن کسی که در زندگی با چالش‌ها و مشکلات مواجه شده است، اگر تلاش کند و ایمان داشته باشد، می‌تواند به مقام و جایگاهی دست یابد که شایسته‌اش است.

برداشت: دل که احساسات و تفکراتش تحت فشار و ناراحتی قرار دارد، به کجا می‌تواند فکر کند؟ با چه امیدی و به چه انگیزه‌ای می‌تواند دوباره به زندگی و شادی بازگردد؟

برداشت: امید دارم که روزی نگاه خنک و مرطوب شبنم دوباره از چشمه خورشید بازگردد و به من الهام بخشد.

برداشت: سفر کردن و بهره‌مندی از زیبایی‌های گل، امکان برگشتن به حالتی که دل از آن رفته، وجود ندارد و این خبر بازگشتی نمی‌آید.

برداشت: شراب شب چنان صائب را در خود غرق کرده است که او به خاطر نفس سرد صبح نمی‌تواند به خود بیاید.