غزل شمارهٔ ۳۶۱۴

برداشت: دل ما نمی‌تواند در مقابل فقر تسلیم شود و زندگی‌مان را به سامان نرساند، زیرا ما نسبت به سلطانی که بر ما حاکم است، هیچ باجی نمی‌دهیم.

برداشت: وقتی دل من پر از ناراحتی است، نمی‌توانم انتظار داشته باشم که گل‌ها در باغستان آب بگیرند و شکوفا شوند.

برداشت: اگر دست سلیمان به مور نرسد، مقام خردمندان برای بزرگان مشخص نخواهد شد.

برداشت: هر کسی که دلش از لطف و کمک دیگران پر از کینه و نارضایتی باشد، هرگز نمی‌تواند به کسی که به او نیاز دارد یاری برساند.

برداشت: کسی که در مسیر خود هدفی را می‌بیند، نباید اجازه دهد به موانع و مشکلات کوچک توجه کند و خود را متوقف کند.

برداشت: اگر کسی برای تأمین روزی خود تنها به منابع آسمانی و افلاک تکیه کند و از دیدگاه محدودش استفاده کند، در حقیقت در اشتباه است. کسی که فکر می‌کند تنها باید به دیگران کمک کند و خود را پایین بیاورد، در واقع در میهمان‌نوازی از دیگران ناموفق خواهد بود.

برداشت: جان فداساز به این معناست که جان بخشنده و عشق‌آفرین، در این مکان قربانی کردن، تا زمانی که جان وجود دارد، نگذارد که کسی با چشمی حیران و شگفت‌زده به دیگران نگاه کند.

برداشت: دل آزاده در این دنیا برای کسی آرامش ندارد، زیرا هر کس مانند گل با لبخند و شادابی زندگی نکند، در واقع احساس خوشبختی و آزادی را تجربه نمی‌کند.