غزل شمارهٔ ۳۶۱۳

برداشت: عاشق هر چقدر هم که بخواهد صدا بزند و ناله کند، نمی‌تواند احساساتش را به کوه که نماد بی‌حسی و سکون است، منتقل کند. از این رو، ابراز عشق او دشوار و بی‌فایده است.

برداشت: در مسیر نزدیکی به تو، نشانه‌ای وجود دارد که از خاکستر خود، زینتی می‌سازد و در این میان به زیبایی و نغمه‌ای می‌رسد.

برداشت: صیدبند، شکارچی‌ای است که به او امید آزادی دارم. اگر چشمانم اجازه پرواز بدهند، این کار سختی نخواهد بود.

برداشت: عاشق به زیبایی‌ها و جاذبه‌های معشوق فکر نمی‌کند و فقط به این می‌اندیشد که چگونه بتواند عشقش را ابراز کند. او به اندازه‌ای به عشق خود توجه دارد که حاضر است دل و جانش را برای معشوقش در میان بگذارد.

برداشت: تا زمانی که زنده‌ایم، کباب دل ما باید از عشق و محبت باشد. هر کس که ساغری از آن معشوق باهوش و فریبنده دریافت کند، باید از دل خود عشق به او را حفظ کند.

برداشت: تو که از مشاهده‌ی سطح آرام و بی‌خبر می‌مانی، چگونه می‌توانی همانند دریا از عمق وجود رازهای باارزش و گرانبها را به تو ارائه دهد؟

برداشت: دل انسان از زخم‌های زبانی پاک و زودتر از آنچه فکر می‌کند می‌شود. بنابراین، اگر شمعی بوسه‌های زیاد بگیرد، کاملاً طبیعی است که این احساس را در خود حس کند.

برداشت: دهن خود را به دشنام آلوده نکن، زیرا این قلب گرانبها به هر کسی که بدهی، دوباره به تو باز خواهد گشت.

برداشت: اگر دل شما از دیگران روشن‌تر باشد، آن‌گاه نفس کسانی که دلتان را می‌سوزانند، به شما انرژی و روشنایی می‌دهد.