غزل شمارهٔ ۳۶۱۲

برداشت: عشق در نظر زاهد ارزشی ندارد، بگذارید او صدای بهشت را بشنود.

برداشت: در این زمانه، اگر کسی از صبح تا شب به راستگویی صحبت کند، نباید به او اعتماد کرد و باید به سخنانش شک کرد.

برداشت: اگر به تو خبری برسد، می‌فهمی که حتی هر دانه خاک هم می‌تواند رازهای واقعی را بشنود و درک کند.

برداشت: اگر فردی به خود اجازه ندهد که دیگران او را نصیحت کنند و در برابر حرف‌های آن‌ها سخت‌دل باشد، باید منتظر باشد که روزی به خاطر اشتباهاتش دچار پشیمانی شود و شاهد گریه و اندوه خود باشد.

برداشت: برگ سبز که از بهار هیچ نگیرد، در پاییز صدای خداحافظی را می‌شنود.

برداشت: هر کسی که توانایی شنیدن سخنان تلخ را دارد، می‌تواند از لذت ناب باده بهره‌مند شود.

برداشت: هر کس که به گفته‌های درست و منطقی از روی بی‌توجهی گوش کند، به نادانی‌اش افزوده می‌شود، هر چقدر هم که از حکمت بشنود.

برداشت: دل باخبر از هر چیز، پند و نصیحت را می‌پذیرد، اما دل مرده هر چه را که از دهان قبر شنید، درک نمی‌کند.

برداشت: سخن حقیقت مانند تیر زهرآلودی است که تنها دل شیران توانایی شنیدن آن را دارد.

برداشت: پرنده خوشخوانی که از نزدیک شدن بهار باخبر است، از شکرگزاری گل، صدای جدایی‌اش را می‌شنود.

برداشت: دل آگاه در این مکان پر از غم چگونه می‌تواند شاد باشد؟ زیرا از هر ذره‌ای صدای ناله و حسرت را می‌شنود.

برداشت: هر کسی که از زبان لطیف و صحبت نرم و ملایم برخوردار نباشد، دلش هم نرم و مهربان نخواهد بود و در نتیجه، هنگام شنیدن سخنان تند و زشت، مانند سنگی سخت به آن واکنش نشان می‌دهد.

برداشت: صدف که در بستر دریا قرار دارد و از بازی امواج دور است، در عشق غرق شده و نمی‌تواند به سر و صدای ملامت یا سرزنش توجه کند. زندگی آرام و عشق او باعث شده که از این مسائل بی‌خبر بماند.

برداشت: داستان عشق، دل مردان را مثل آبی که در سرما یخ می‌بندد، تحت تأثیر قرار نمی‌دهد و این افسانه‌ای نیست که فقط کودکان با اشتیاق بشنوند.

برداشت: اگر کسی از ته دل به سخن اهل حقیقت گوش دهد، دوباره بر چهره‌اش توفیق و موفقیت نمایان می‌شود.

برداشت: انسانی باید به مانند پروانه‌ای باشد که از روی جگر سوخته خود، عشق و محبت را از خاکسترش حس کند.