غزل شمارهٔ ۳۶۱۱

برداشت: بدن نمی‌تواند مانند روح آزاد و دل‌انگیز باشد. اگر شبنم بر گلی بنشیند، نمی‌تواند با مشکلات حفره آبله که بر پا است، مقابله کند.

برداشت: پرنده‌ای که از دام و قفس شکایت می‌کند، بعید است که به آزادی دست یابد.

برداشت: در نظر مستان، هر دو عالم بی‌معنی است و اطاعت از اهل خراباتی که فقط به‌خاطر ظاهر خود، تقوا و دین را به نمایش می‌گذارند، بی‌فایده و ریاکارانه به نظر می‌رسد.

برداشت: چشمان دلربای او مرا به آرامش می‌آورد و هیچ‌کس نمی‌تواند هدف تیر عشق او قرار گیرد.

برداشت: عشق مثل یک موج قوی در دل دریای عظیم است و درست مثل این است که نمی‌توان هیچ مخلوقی را به عنوان خدا تصور کرد.