غزل شمارهٔ ۳۶۰۸

برداشت: زیبایی و جذابیت نمی‌تواند مانع درخشش و تابش نور خورشید شود، همان‌طور که دیدن زیبایی از روزن و شکاف نمی‌تواند آن را محدود کند.

برداشت: هرچند که لبخند و شادی در ظاهر وجود دارد، اما در دل، احساس ناراحتی و کنجشکی وجود دارد. غنچه‌ای که از خون و زندگی تهی باشد، هرگز نمی‌تواند شکوفا شود.

برداشت: باد که دستانش به خاطر وزن طلا آزاد است، در یک لحظه نمی‌تواند سنگی که بر روی فلاخن قرار دارد را سنگین‌تر کند.

برداشت: اگر چه جوانان دل‌های کوچک و رنج‌کشیده‌ای دارند، اما وقتی که وجود ما به هم متصل شود، می‌تواند از اندوه‌های فراوان بکاهد. اما اگر دانه‌ام به برداشت خرمن نرسد، این اتصال محقق نخواهد شد.

برداشت: دل روشن از عشق و محبت، بر خودش نمی‌بالد؛ همان‌طور که شعله‌های آتش، از دامن یاقوت نمی‌افتند.

برداشت: صبحی که خورشید درخشان و تابان است، مانند چشم روشن یعقوب، محال است که نور و روشنی‌اش به کسی نرسد.

برداشت: چاه خس به خاطر پوشش گیاهی‌اش خطرش بیشتر از راهزن است؛ در حالی که دوربین به این دلیل که از سطح زمین بلندتر است، از دشمن مصون نمی‌ماند.

برداشت: از خودخواهی و غرور دست بردار و حقیقت را بپذیر، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند به دانشی کامل دست یابد که از نزدیک‌ترین نقطه به خود نیز فراتر برود.

برداشت: عشق و درد دل هرگز کم نشده است، حتی با وجود زخم‌ها و شهادت. مانند آتش درون سنگ، که هیچ‌گاه به خاموشی و سکوت نمی‌رسد، حتی اگر نم و رطوبت آن را دربر گیرد.