غزل شمارهٔ ۳۶۰۷

برداشت: هرگز نمی‌توان سر و وضع ناپسند را با لباس مرتب درست کرد، همان‌طور که نمی‌توان با جمع شدن در یک مکان از طوفان نجات پیدا کرد.

برداشت: وقتی گل لبخند می‌زند، دیگر نمی‌تواند به حالت غنچه برگردد. سر که از عشق به هم ریخته، دیگر به آرامش نمی‌رسد.

برداشت: پردهٔ شرم مانع نمی‌شود که آن سرکشیی که در زیبایی نهفته است دیده نشود. همانطور که ابر نمی‌تواند مانع دیده شدن برق صاعقه بشود.

برداشت: حلاج از خدا می‌خواهد که به او یاد دهد تا به درون حقیقت و معرفت برسد. او خواهان درک عمیق و اصلی‌ترین نقطه وجود است، اما در عین حال می‌داند که این مسیر دشوار و پرآشوب است و نمی‌توان به سادگی از آن عبور کرد.

برداشت: دزدی که در شب روشن ماه به سر می‌برد، آگاه است و می‌داند که دل‌های پاک و روشنی که در درونشان گوهر وجود دارد، نمی‌توانند به فریب شیطان گرفتار شوند.

برداشت: از نگاه خالی ما، روزی‌ها پخش شده است. دانه در دام نمی‌تواند پریشان شود.

برداشت: از پرورش نفس خود دست بردار، زیرا این نفس بدکردار مانند سگ دیوانه‌ای است که هرگز اصلاح نمی‌شود.

برداشت: زمانی که صدف مهر خاموشی بر لب خود نگذارد، آب در درونش نمی‌تواند مروارید بیاندازد.

برداشت: حرص و طمع باعث می‌شود که انسان برای به دست آوردن چیزی پریشان و ناآرام شود، اما مانند موری که در دستان سلیمان راحت و قانع است، او هرگز به دنبال چیزهای بزرگ نمی‌رود.

برداشت: هر کس که دارای ماهیت حقیقی و درونی نباشد، مانند فردی است که در میدان نبرد با لباس پیروزی وارد می‌شود، اما در واقعیت هیچ سلاحی برای دفاع و مبارزه ندارد.

برداشت: خیالی است که صائب از گفتار سیر و خسته گردد. کسی که تشنه است، هرگز از منبع حیات بخش سیراب نخواهد شد.