غزل شمارهٔ ۳۶۰۶

برداشت: عشق چیزی نیست که با حریم شخصی محافظت شود و مانند یک بادبان که در برابر طوفان مستتر است، نمی‌تواند از طوفان عشق جلوگیری کند.

برداشت: این جمله به این معناست که در شرایط آشفته و نابسامان دنیا، چگونگی نگاه به واقعیت‌ها می‌تواند تغییر کند، مانند زمانی که در آینه به تصویر خود نگاه می‌کنیم و ممکن است هر چیزی که می‌بینیم دچار نوسان و بهم‌ریختگی باشد.

برداشت: مصر به زیبایی و شکوه یوسف نمی‌رسد مگر آنکه از ضربه‌های برادرانش برافروخته و متاثر شود.

برداشت: موم در آغوش دریا به شکل کرم عنبر درآمد، به این معنا که در عشق ممکن نیست که کفر وجود داشته باشد و ایمان به وجود نیاید.

برداشت: چشم و دل آدم‌ها همیشه به چیزهای بزرگ و مهم جذب می‌شود و نمی‌توانند به چیزهای کوچک و بی‌اهمیت توجه کنند؛ همان‌طور که مورچه‌ای بی‌پایه و کوچک نمی‌تواند با ملخی بزرگ و باارزش در حضور سلیمان رقابت کند.

برداشت: در دنیا کسی که تسلیم و آرامش را از دست بدهد، قطعا دچار سردرگمی و حیرت خواهد شد. در واقع، چنین وضعیتی برای او غیرممکن است که بدون حیرت باقی بماند.

برداشت: بی‌اختیار اشک سرازیر می‌شود، همان‌طور که شمع روشن نمی‌تواند جلوی اشک‌هایش را بگیرد.

برداشت: بر اثر وجود گل‌های زیاد، دست گلچین نمی‌تواند به کار خود رسیدگی کند و دل پروانه هم به نور چراغ شادی نمی‌یابد.

برداشت: تنهایی و حقارت به دنبال فریبندگی و خودنمايي است، و محال است که مگسی به گرد پرهای طاووس بیفتد.

برداشت: اگر بهار با این زیبایی و طراوت از پس پرده نمایان شود، صائب هرگز از تصمیم خود پشیمان نخواهد شد و از توبه کردن منصرف است.