غزل شمارهٔ ۳۶۰۵

برداشت: دل عاشق همیشه پر از احساس و اشک است و هرچند زمان بگذرد، این احساس کم نمی‌شود. حتی اگر دریای شور و غم بزرگ باشد، عشق و شوق در دل هرگز از بین نمی‌رود و اندوه عاشق همیشه جاری است.

برداشت: ما نمی‌توانیم از لب‌های خود سخنی برانیم، زیرا راز ما همچون آتش در دل پیراهن کسی است که اجازه دسترسی به آن را ندارد.

برداشت: نوشیدن شراب ناب باعث شده که دل من بیشتر تنگ شود، و این احساسات بر روی هم جمع شده‌اند. از این رو نمی‌توانم نگه‌دارم که این وضعیت تغییر نکند.

برداشت: تمام عمرم را در نصیحت و پند گذرانده‌ام، غافل از این که آموزش و پرورش نمی‌تواند نَفَس سرکش و نافرمان را تغییر دهد.

برداشت: اگر دل‌های ما به هم نزدیک شوند، هرچند که در کلام و صحبت پراکنده‌ایم، باز هم جمع و متحد نخواهیم شد.

برداشت: نمی‌شود به خورشید نزدیک شد و دل تو در این باغ مانند شبنم تازه نگردد.

برداشت: اگر از لبانت بوسه‌ای بگیرم، ارزش آن کمتر نخواهد شد، مانند اینکه هرچند بار که بر نگین انگشتر ضربه بزنی، ارزش و زیبایی آن کم نمی‌شود.