غزل شمارهٔ ۳۶۰۴

برداشت: چگونه می‌توان درخشانی و زیبایی چهره‌ات را از دست داد؟ این زیبایی مانند نوشته‌ای با رنگ روشن است که نمی‌تواند به هیچ چیز دیگری تغییر کند.

برداشت: نقل کلام نیکو همیشه شنیده می‌شود و هیچ‌گاه بی‌اثر نمی‌ماند، زیرا حرف‌های دلنشین از روحی پاک سرچشمه می‌گیرد که به قلب‌ها نفوذ می‌کند.

برداشت: ای سبو، ای خم شراب، یا ای قدح، باده بیاورید که یک ذره خاک در این میکده هدر نرود.

برداشت: زیبایی لازم است تا دلایل اندیشیدن به آن به هم بریزد. نمی‌توان نوری را که از آن می‌تابد، حفظ کرد زیرا تابش آن همیشه ادامه دارد.

برداشت: بوسه، اگرچه در عرف عشق عمل نادرستی محسوب می‌شود، اما چه کسی می‌تواند لب‌های تو را ببیند و به آن علاقه‌مند نشود؟

برداشت: این لب که خدا به تو بخشیده، همچنان که بوسه‌ای فریبنده است، از آن می‌ترسم که آیا آیینه در دیدن تو راضی و قانع نخواهد شد؟

برداشت: همه انسان‌ها از عشق سوزان تو آگاهند؛ این عشق مانند شعله‌ای روشن نیست که نتواند همواره درخشان بماند.

برداشت: حسن، هرچقدر هم که در پنهانی و به آرامی در آغوش گرفته شود، ادب عشق هرگز نمی‌تواند مانع از بروز احساسات شود.

برداشت: هیچ چیز در دنیا نمی‌تواند به زیبایی و شگفتی نشانه‌های محبوبی که داریم، تبدیل شود؛ زیرا هیچ محبوبی را ندیده‌ایم که پیرو و follower نداشته باشد.