غزل شمارهٔ ۳۶۰۳

برداشت: چهره‌ی زیبا و خوشحال تو به هیچ وجه در عکس یا در آینه به شکل تکراری و یکسان نشان داده نمی‌شود.

برداشت: وقتی چهره انسان به‌سبب شرم و حیا آکنده از عرق باشد، دیگر نیازی به زینت و زیور اضافی ندارد.

برداشت: تأثیر گفت‌وگو با افراد بافرهنگ و باارزش مانند جواهرات گرانبهاست. موم در دریای ناممکن، نمی‌تواند به عنبر تبدیل شود.

برداشت: هر کسی که سطحی فکر کند و فقط از حرف‌های دیگران تقلید کند، مانند طوطی می‌ماند که از تکرار کردن کلمات خجالت نمی‌کشد.

برداشت: عمر ما به مانند قیمتی است که نمی‌تواند از سرعت زمان کاسته شود. همان‌طور که تیر از کمان با سرعت خارج می‌شود، به هیچ‌وجه نمی‌توانیم مانع از پیش رفتن زمان شویم.

برداشت: مزد افراد ساکت و آرام از دنیای پنهان می‌رسد و این غیرممکن است که گل بر روی خودش طلا بیاورد.

برداشت: دل بی‌تاب ما توانایی صبر کردن ندارد، وگرنه در این دریا هیچ چیزی وجود ندارد که نتواند لنگر بیندازد.

برداشت: مردم آزاد، رفت و آمدشان هیچ تفاوتی ندارد؛ این حالت مانند آتشی است که نمی‌تواند بار دل را سنگین کند.

برداشت: دزدی که نتواند از راه درست عبور کند، هرگز نمی‌تواند به درستی و در مسیر مناسب قدم بگذارد. اگر طبیعت یک فرد به کج‌روی مبتلا باشد، نمی‌تواند به درستی و به‌طور صحیح عمل کند.

برداشت: وجود یک ابرو که به شکل گره‌ای درآمده از افراد بخیل به مراتب بهتر است، مانند دانه‌ای گرانبها. زیرا هر کسی که از این آب بخورد، زبانی تلخ و ناپسند نخواهد داشت.

برداشت: بهتر است دل خود را به سمت کسی برگردانید که سفر به کعبه برایش ممکن نیست.