غزل شمارهٔ ۳۶۰۲

برداشت: هیچ چیز نمی‌تواند جلوی هیجان و جنون را بگیرد، همان‌طور که دریا نمی‌تواند موج‌هایش را محدود کند.

برداشت: هرچند که دل درونم از درد و رنج پر است و خندیدن ظاهری می‌کنم، اما تلخی نوشیدنی‌ها نمی‌تواند از خوشحالی و خنده‌ام بکاهد.

برداشت: دل انسان به اندازه‌ای از حقیقت و معارف عمیق پر نیست که بتواند آن را در خود نگه دارد. مانند گوش ماهی که نمی‌تواند گوهری به بزرگی دریا را در خود جای دهد.

برداشت: سنگ‌های مسیر آب روان نمی‌توانند موجب ایجاد حباب شوند و مانع حرکت روان آب شوند؛ مانند اینکه زخم پا نمی‌تواند مانع از پیشرفت و حرکت ما شود.

برداشت: اگر دانه‌ها در صبر و حوصله جمع شوند، نمی‌توانند به‌قدر کافی در خرمن ما قرار بگیرند و دل بیابان نمی‌تواند گره بخورد.

برداشت: صبح قیامت چه بر سر شب تار ما خواهد آورد؟ دل فرعون با معجزه ید بیضا نیز سفید و پاک نمی‌شود.

برداشت: پیچ و تاب و تلاطمی که در وجود انسان وجود دارد، در هنگام وصال و نزدیکی به معشوق از بین نمی‌رود. مانند اینکه اگر دریا ساکن باشد، نمی‌تواند به آغوش خود موجی را برساند.

برداشت: عشق می‌تواند باعث ایجاد رنج و عذاب در دل انسان شود. اما در نهایت، شخصیت و زیبایی واقعی مثل یوسف است که هرگز به زلیخا تسلیم نمی‌شود و همواره با شجاعت و افتخار زندگی می‌کند.

برداشت: چشم پاک و بینای یک عارف، مانند صدفی است که قابلیت تبدیل به گوهری از عبرت و دانش را دارد، به شرطی که نگاه او صرفاً برای تماشا و سرگرمی نباشد و به عمق معانی و عبرت‌ها توجه کند.

برداشت: با شروع صبح، پرده‌ی فساد و ناپاکی برطرف نخواهد شد و در این دنیای دشوار، غیرممکن است که کسی رسوا شود.

برداشت: آتش عشق را نمی‌توان با تدبیر خاموش کرد؛ گرمای عشق مانند تابش خورشید است و تنها دم عیسی می‌تواند آن را خنک کند.

برداشت: دل ما به خاطر عشق و دلتنگی داغ و سیاه است و دردی که می‌کشم باعث می‌شود که ذهنم از خوشی و شادابی شرابی غافل شود.