غزل شمارهٔ ۳۶۰۰

برداشت: هرکسی که به زلف تو نزدیک شود، دلش به دیوانگی می‌افتد و عقلش را از دست می‌دهد.

برداشت: زیبایی عشق، مانند شمعی است که تحت حمایت و محافظت قرار می‌گیرد و از آسیب‌ها در امان می‌ماند، مانند پروانه‌ای که به دور آن می‌چرخد و آن را حفاظت می‌کند.

برداشت: دل کودکان مانند سنگ سنگین است و در این شهر هیچ‌کسی به امید اینکه دیوانه شود (یا دچار محبت شود) در تلاش نیست.

برداشت: غم روزی نیست که پرنده‌های گرفتار شود، دام تو آن‌ها را اسیر می‌کند و دانه‌ای برایشان فراهم می‌شود.

برداشت: مدت زیادی است که دل زخمی به خاطر عشق تو در غم و اندوه فرو رفته و هنوز امیدوار است که روزی موهای زیبای تو مرتب و آراسته شود.

برداشت: مثل بادی که به سرعت از سر زمین ملک سلیمان عبور می‌کند، هر کسی که از تو خیال کند، فکرش پر از اندیشه و خیال تو می‌شود.

برداشت: چشم دو دنیا به دنبال زیبایی غزالی آشناست، تا اینکه به آن معنا که برای او بیگانه است برسد.

برداشت: تماشای معشوق به اندازه‌ای شیفتگی دارد که اگر صدای ناقوس از معبد بت‌ها بلند شود، نمی‌تواند این احساس را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: امید دارم که از دور، هرگز دل مشغولی ایجاد نشود، حتی اگر گلی که در دست دارم، تبدیل به تسبیحی با صد دانه شود.

برداشت: کسی که از زندگی دنیا و مشکلاتش خسته شده است، در برابر شهادت و مبارزه حق، آماده‌تر و مشتاق‌تر می‌شود.

برداشت: او از فریب و زیبایی‌ها بی‌نیاز است؛ این خوشبختی و موفقیت او واقعی است و نیازی به داستان‌سرایی ندارد.

برداشت: وقتی دل از تفکر خالی می‌شود، پر از یاد و ذکر می‌گردد. همچنان که وقتی این شیشه از شراب خالی شود، مکانش هم خالی و تهی می‌شود.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند در روز قیامت به آسانی از جایش برخیزد، اگر که تحت تأثیر جلوه‌های دل‌انگیز و مستانه قرار گیرد و حالش به هم بریزد.

برداشت: دل غریب و تنها با صدای ناقوس به صدا درآمد و به فریاد آمد، در آن روز که دیگر از معبد بت‌ها خارج شود.