غزل شمارهٔ ۳۵۹۷

برداشت: باده کجاست که زبان تلخ من نرم شود؟ تلخی این شراب مثل تلخی بادام شود.

برداشت: بوسه ای که بر لبان او می زنم، طعمی شبیه به شراب خوشمزه دارد. اما اگر کسی بخواهد چیزهای ناخوشایند یا زشت بگوید، به تلخی آن بوسه اشاره خواهد کرد.

برداشت: مسافران و رهروان تو با مرگ مواجه نخواهند شد، زیرا که در میدان مبارزه، دامن تو به پاکی و شهید شدنت تبدیل به کفن می‌شود و همچون لباس احرام برای سفر آخرت و قرب به خداوند می‌گردد.

برداشت: لب جام از میل بوسه، به لب غنچه شبیه می‌شود؛ همین که چهره‌ات مانند گل، از شراب سرخ شود.

برداشت: موج نیمه‌گرداب و حرکت پرگار نشان‌دهنده‌ی تردید و ناپایداری من است. تا چه زمانی باید منتظر بمانم تا نقطه‌ی آغاز من به پایان برسد؟

برداشت: علاقه و اشتیاق او به دریا زیاد است و در عین حال، ظرف آسمان آنقدر کم است که نتواند حتی یک جام از خون دل او را در خود جای دهد.

برداشت: تا زمانی که در آن زلف بگردم، صائب، دل من که رم کرده را چه بر من می‌گذرد، آیا آرام می‌شود؟