غزل شمارهٔ ۳۵۹۶

برداشت: حرص و طمع به طوری است که مانند تشنگی به دنبال طلا و ثروت می‌افتد و هیچ وقت سیر نخواهد شد، مانند اینکه آیینه‌ نمی‌تواند از تماشای تصویر خود سیر شود.

برداشت: خواجه فقط از زحمت و دردسر بهره می‌برد، و کسی که بار سنگین را به دوش می‌کشد، باید عرق بریزد و رنج ببرد.

برداشت: هرگاه که انسانی طمع و حرص داشته باشد، نخواهد توانست به آرامش و راحتی دست یابد. او همچنان درگیرشت و تردد است تا زمانی که به هدف خود برسد، و در این بین ممکن است آسیب ببیند یا مورد ستم واقع شود.

برداشت: چشم‌ات به جست‌وجوی مردم و خرمن‌هایشان در حال حرکت است، در حالی که وقت به سرعت می‌گذرد و اندام تو به نوعی از دست می‌رود و دچار تغییر می‌شود.

برداشت: شبی که تاریک است، می‌توانی با یک روز بد، همه چیز را خراب کنی، اگر عمل‌کردت در زمین به این نحو باشد.

برداشت: اگر به سختی‌ها و شکست‌هایی که زمان به سراغ‌تان می‌آورد دچار ناامیدی نشوید، بدانید که وقتی قفس شکسته شود، پرواز به سوی موفقیت ممکن خواهد شد.

برداشت: خوب نیست که از سخنان شیرین و دلنشین کسی دوری گزینی، مانند اینکه اگر طوطی ساکت شود، صدا و زیبایی آینه خاموش می‌ماند.

برداشت: از زلف و مو درخواستی نداشته باش، زیرا دزدها در تاریکی شب به دنبال طعمه می‌گردند.

برداشت: صائب آرزو دارد که همین سرنوشت، باعث شود که به تازیانه عشق تو سزاوار باشد و کوچک و فروتن در کنار تو قرار گیرد.