غزل شمارهٔ ۳۵۹۴

برداشت: وقتی از کسی دور می‌شوی، امکان دارد آن یاد و نشانه‌ها از ذهنت پاک شوند. مثل این که یک کودک در شب جمعه، چیزی را که نباید فراموش کند، فراموش می‌کند.

برداشت: چهرهٔ زیبا و درخشان او مانند خط سبزی است که بر افراز می‌شود و این شعلهٔ شاداب و پرانرژی نیست که خاموش شود.

برداشت: چند بار می‌توانی در این خانهٔ زین زندگی کنی؟ تا کی این همه زیبایی و گل‌ها تنها برای یک آغوش مصرف می‌شوند؟

برداشت: اگر در کنار قدِ زیبا و رشید تو، درخت سروی قرار گیرد، به گونه‌ای در برابر تو قرار می‌گیرد که حتی آب نیز به پای تو سرازیر می‌شود.

برداشت: جسمی که آتش عشق را در خود دارد، انرژی‌اش را صرف صحبت می‌کند. فایده‌ی شمع این نیست که همیشه روشن بماند، بلکه در خاموشی‌اش است که نشان از ارزشش دارد.

برداشت: سعی و تلاش برای به دست آوردن روزی، به گردش زمین و تقدیر وابسته نیست و ممکن است حتی در شرایط نامساعد نیز سرشار از نعمت و خوشبختی باشد.

برداشت: صدای شادابی پرندگان در باغ نشان از آغاز فصل بهار دارد و همه وجود در این زمان به زیبایی گل‌ها می‌نشیند.

برداشت: افرادی که حوصله کمی دارند، مانند دیگی هستند که از جوش آمدن خالی می‌شود. دریا به بزرگی و عمق خود، نمی‌تواند در مقابل این بی‌حوصلگی تغییری ایجاد کند. به عبارت دیگر، نگرانی و اضطراب‌های کوچک نمی‌تواند بر موضوعات بزرگ تأثیر بگذارد.

برداشت: سر بدون فکر و اندیشه، هرگز نمی‌تواند با کلاهی پر از دانایی و خرد پوشش داده شود. این موضوع نشان‌دهنده‌ی عیبی نیست که بخواهیم آن را پنهان کنیم.

برداشت: هر کسی که تحت تأثیر سخنان تو قرار بگیرد، به گونه‌ای عمیق و شگفت‌انگیز غرق می‌شود و این حالت او مانند داستانی جذاب و خیالی خواهد بود.

برداشت: در حضور افرادی که دارای علم و بینش عمیق هستند، هرکس که خود را خشن و بی‌احساس نشان دهد، در واقع مانند شخصی است که در دامی گرفتار شده و خود را پنهان کرده است.