غزل شمارهٔ ۳۵۹۳

برداشت: سخنان او همچون گوهر ارزشمند است که وقتی به گوش می‌رسد، فراموش نمی‌شود. لب‌های او هیچگاه بدون طعمی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت.

برداشت: موهای او آن‌قدر در هم پیچیده و جذاب است که هیچ حلقه‌ای نمی‌تواند از آن جدا شود و یادش در قلبم همیشه روشن است، مانند نوری که هرگز خاموش نمی‌شود.

برداشت: این خط سبز، نشانه‌ای است که نمی‌توان آن را فراموش کرد و هیچ چیزی نیست که بتوان آن را از یاد برد.

برداشت: خواب در چشمان کسانی که غفلت کرده‌اند، مانند شعله‌ای می‌سوزد. آیا کسی که از صبح بی‌خبر است، متوجه این آتش می‌شود؟

برداشت: هر کس که تحت تأثیر زیبایی چشمان تو قرار گیرد، در روز قیامت با جامی در دست به میدان خواهد آمد.

برداشت: دل تلاش می‌کند تا غم عشق را پنهان کند، اما این کار بی‌فایده است؛ زیرا این احساس، شعله‌ای سرکش است که نمی‌توان آن را به سادگی خاموش کرد.

برداشت: اگر زاهد خشک و جدی، قامت او را ببیند، به مانند یک محراب، تمام وجودش به استقبال او باز می‌شود.

برداشت: آب چشم من به خاطر سوزش دل زیاد شده است. اشکی که می‌ریزد، چه تفاوتی دارد با جوشیدن آب دریا؟

برداشت: آب حیات که به زندگی و جوانی بخشیده می‌شود، از شرم و خجلت، لباس خود را تغییر می‌دهد؛ زیرا وقتی لب‌های جان‌بخش او را می‌بیند، به رنگ سیاه درمی‌آید.

برداشت: کیست که بتواند همچون صائب به جمع تو بیاید و با درد دل خود در گوشه‌ای بنشیند، در حالی که در دلش آتش عشق و غم می‌سوزد؟