غزل شمارهٔ ۳۵۹۲

برداشت: در این عالم غم، گل بدون خار کم‌رنگ و شاداب می‌شود و دست در دست هم، شادی و غم به یک اندازه اوج می‌گیرد.

برداشت: محصول و نتیجه ما، دل‌های شکسته و بی‌قرار است؛ این وضعیت نشان‌دهنده‌ی سرزمینی است که به خاطر اندوه و غم، رنگ و بوی زندگی را از دست داده و به نوعی خشک و بی‌روح شده است.

برداشت: روزهای جوانی ما در سختی و مشقت گذشت، مانند دانه‌ای که زیر پا سبز می‌شود و رشد می‌کند.

برداشت: اگر کسی از شدت تشنگی دو یا چند دانه دل داشته باشد، بهتر از این است که فقط از نیکوکاری ابر مِی‌خورده وعده کوچکی سبز شود.

برداشت: تنها دل شاداب و خوشحال در این بیابان بی‌حاصل می‌تواند به زندگی و زیبایی دست یابد، همان‌طور که در خاکی که بظاهر خشک و بی‌ثمر است، ممکن است باغ ارم سبز شود.

برداشت: تا زمانی که ریشه‌های قارون در زمین وجود دارد، بعید است که در این باغ، نهالی از کرم به رنگ سبز رشد کند.

برداشت: اگر بخواهی از آن چهره عرق‌کرده خود را برداری، چهره‌ات در دنیای بی‌پایان مانند ریگ‌های سبز بیابان خواهد شد.

برداشت: امکان دارد که خوشبختی و سعادت با خونریزی به دست آید، مانند اینکه از دست مردی جنگجو، پرچم سبزی به اهتزاز درآید.

برداشت: آنقدر در حرم به خاطر تو گریه می‌کنم که اشک‌هایم باعث می‌شود پرندگان حرم به رنگ سبز درآیند.

برداشت: اگر عشق تو بر دل‌های سنگی تسلط پیدا کند، رشته‌های تسبیح برهمن از اشک های زیبایی تبدیل به سبز خواهد شد.

برداشت: از ارتباط با این همسفران دست بکش، تا مانند خضر هر جا که قدم می‌گذاری، جایی که پایت می‌نهد، سبز و شکوفا شود.

برداشت: سخنان تو به قدری زیبا و شیرین است که اگر بر لوح و قلمی نوشته شود، مانند آب زلالی جاری خواهد شد.