غزل شمارهٔ ۳۵۸۸

برداشت: دل نمی‌تواند از زیبایی جان و جهان سیر شود، همچنان که حُسن نمی‌تواند از آیینه دور بماند و دلگیر گردد.

برداشت: زمانی که تو سخن می‌گویی، لب‌های زیبا و دلنشین تو مانند غنچه‌های خوش‌رنگ جلوه‌گری می‌کنند و فضای هر گفتگو را دلنشین و رنگین می‌سازند.

برداشت: بی‌تابی و اشتیاق مجنون سبب می‌شود که او حتی با وجود زنجیر کردن خود، آرام و بی‌قرار نماند. چشم آهو، که نماد زیبایی و جذابیت است، برای او جذابیتی فراتر از زنجیرها دارد و او را به حرکت وادار می‌سازد.

برداشت: در هیچ جایی تا زمانی که به هدف نرسد، آرامش نخواهد یافت؛ مانند تیر، هر کسی که جاذبه و کشش عشق او را درگیر کند.

برداشت: اگر ظلمی باشد، در نهایت دامن ظالم را خواهد گرفت. وگرنه آن صبری که انسان دارد، می‌تواند او را به خداوند نزدیک کند.

برداشت: حرص و آز در ذات افراد پیر از بین نمی‌رود و موهای سفید آنها نشانه‌ای از آرامش یا خمودی نیست.

برداشت: اشتیاق و عشق به لب شیرین نمی‌گذارد تا فرهاد، که از عشق شیرین خود کشته شده است، آرام بگیرد و از غصه‌ای که به جانش افتاده فرونشیند.

برداشت: در روز قیامت، سینهٔ هر کسی که در این دنیا مورد هدف تیرهای آسیب‌زننده قرار گیرد، به سپری در برابر آتش جهنم تبدیل می‌شود.

برداشت: آب در دست فولاد نمی‌ماند؛ پیچ و تاب من اگر تبدیل به قدرت و تیزی شمشیر شود.

برداشت: این بیت به این معناست که افرادی که به دنبال تجملات دنیوی و مسائل مادی هستند، در واقع به فراموشی و بی‌اعتنایی به ارزش‌های انسانی دچار شده‌اند. آن‌ها مانند دانه‌ای سوخته در خاکی بی‌اثر هستند و فقط به کارهای ظاهری و تعمیرات فیزیکی مشغول‌اند، بدون اینکه به عمق زندگی و معنویت توجهی داشته باشند.

برداشت: شبنم وقتی که خورشید را می‌بیند، هرگز از او سیر نمی‌شود. پس چطور می‌توان انتظار داشت که من از تماشای تو سیر شوم؟