غزل شمارهٔ ۳۵۸۷

برداشت: کی می‌تواند دل به سوی کوی تو سفر کند؟ گل من که در دست دارم، آن گلِ سایه‌دار کنار دیوار است.

برداشت: عجیب نیست که به خاطر سرنوشت نامساعدم، تاثیر آن باعث می‌شود جلوه سبز و زیبای طبیعت دچار زنگ‌زدگی شود.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که ما در دام وسوسه‌های جنون گرفتار شده‌ایم و به دنبال آن، کسی از ما به شدت آسیب دیده و دچار درد و رنج شده است. این حالت به نوعی نشان‌دهنده‌ی تاثیرات منفی احساسات و دلبستگی‌ها بر روی ما و دیگران است.

برداشت: به زیر سر خود این بالش نرم را بگذار، تا سر منصور بر دار قرار گیرد.

برداشت: اگر بلبل عشق و غیرت خود را در برابر گلزار به کار نگیرد، شبنمی که بر روی گل‌ها نشسته است، رنگ و بویی از زیبایی گلستان نخواهد داشت.

برداشت: تا زمانی که قدمی در راه او نگذارم، دلم از گریه آرام نخواهد گرفت و نمی‌تواند سبکبار شود.