غزل شمارهٔ ۳۵۸۲

برداشت: از سرزنش و انتقاد، دل‌های روشن و دلسوز شاد می‌شوند و این باعث می‌شود که دیو در شیشه، روح این جمع از پری‌ها و فرشتگان را مشاهده کند.

برداشت: اگر دشمنان از ناراحتی و پریشانی من خوشحال می‌شوند، چه بهتر که چند نفر هم از خوشحالی من خوشحال شوند؟

برداشت: اگر در بیابان مشغول جستجوی حقیقی باشم، در آن صورت درد و رنجی که به دل من وارد می‌شود، به شدت عمیق و جراحت‌زاست.

برداشت: آیا ناله‌های یک فرد بی‌پناه بر خواب خوش ظالم تأثیر نمی‌گذارد و زندگی این مردم باارزش تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد؟

برداشت: آنچه من از شادی و لذت عشق به دست آورده‌ام، نشان‌دهنده‌ی این است که باید به حال آن بنده‌ای رحم کرد که از قید و بند عشق رهایی یابد.

برداشت: این بیت به این معناست که کسی با خیالی باطل فکر می‌کند زمانی که زلف محبوب به سمت او برگردد، او را به دام خود خواهد انداخت. در واقع، او تصور می‌کند که به محض بازگشت زلف، می‌تواند به راحتی محبوب را به دست آورد و او را به خانه‌اش بیاورد. این تصویر از صیاد و دام، نمادی از عشق و جستجوی خوشبختی است.

برداشت: در سرنوشت این خانه، نشانی از آبادانی نیست. هر کاری که برای اصلاح دل خود انجام دهم، فایده‌ای ندارد.