غزل شمارهٔ ۳۵۸۰

برداشت: در جایی که تنها مینا وجود داشت، بلبل و گل هر دو آرام شدند. بلبل دیگر ناله نکرد و لبش را بست و گل هم در آرامش به سر برد.

برداشت: شعله‌ای از گرما در میان باغ گُل نمایان می‌شود، غنچه‌ها به شهرت گُل معروف می‌شوند و بلبل‌ها از دیدن این زیبایی آرامش پیدا می‌کنند.

برداشت: شمشیر بی‌توجهی همیشه با من بود و همه را تحت تاثیر قرار می‌داد. اما وقتی من از صحنه رفتن، آن تیغ بی‌توجهی آرام گرفت و دیگر کارایی نداشت.

برداشت: نور صبحگاه بر او سنگینی می‌کرد، گویی که زیبایی‌اش همچون گلی است که در سایه‌ای آرام است.

برداشت: وقتی که در دل آسمان از اختلافات و جدایی‌ها دور باشم، چگونه می‌توانم در بهار به آرامش و صلح برسم؟

برداشت: در روزی که آن جادوگر با چشم‌هایش به سخن آمد، دل جادوگر بابل آرامش خود را از دست داد.

برداشت: هیچ چیزی مثل توکل بر خدا نیست؛ سکندر نیز تسلیم این اصل بود. هر کس که اراده‌اش را به توکل بسپرد، از نگرانی‌ها و دغدغه‌ها آسوده‌خاطر خواهد بود.

برداشت: با چنین خنده و شوخی‌ای که به گل زدی، چطور ممکن است دل خاک آرام بگیرد؟

برداشت: من از شبنم غافلی که بر روی گل نشسته و زیبایی صورت او را می‌پوشاند، شگفت‌زده‌ام.