غزل شمارهٔ ۳۵۷۹

برداشت: پند و نصایح مشاور به جنون و دیوانگی من دامن زد و مانند داروی تلخی که به بیمار بدخلق می‌دهند، حالم را بدتر کرد.

برداشت: هیچ‌کس نتوانسته است مشکلات و دشواری‌های زندگی را حل کند. هر کسی که آمد، به جای حل مسائل، فقط بر تعداد آنها اضافه کرد.

برداشت: من دینداری و پرهیزگاری را انتخاب کردم تا از غفلت و بی‌خبری خود دور شوم و از آن زمان، نشانه‌هایی از تعهد و مراقبت در ظاهر و رفتارم پیدا شده است.

برداشت: محبت و توجه طرفداران باعث شد که من به شکل و شمایل خاصی در بیفتم و درون آینه به یاد طوطی افتادم که خود را با زنگار و زواید نشان می‌دهد.

برداشت: هر کسی که بیاید و از دردهای درونم بکاهد، به جای آن چندین زخم و غم جدید بر دلم اضافه می‌شود.

برداشت: شعله عشق هنگامی قوت می‌گیرد که از تقلید و پیروی فاصله بگیرد و در عین حال، شور و شوق بلبل نیز به خاطر زیبایی و تماشای گل‌ها بیشتر می‌شود.

برداشت: عشق از ابتدای خلقت اینقدر سخت نبود، بلکه هر کسی که در دلش مشکلی داشت، بر این دشواری‌ها افزود.

برداشت: آیینه به من چهره مطلوبم را نشان داد و تمایل من به دوری از جمع ناسالم بیشتر شد.

برداشت: فرهاد به خاطر جوانمردی کار سختی را بر عهده نمی‌گیرد، چرا که نمی‌تواند بار سنگین غم خود را به واقعیت‌های دشوار زندگی اضافه کند.

برداشت: زمانی که قلم سخن من به دست دوچهره‌ها افتاد، هرچه از کردار آنها کاسته شد، به گفتارشان اضافه گردید.

برداشت: این چه مسیری است که هرچقدر سخت‌تر می‌شود، بر درد و رنج دل بیشتر می‌افزاید؟

برداشت: هرچقدر که زیبایی‌های تو در چمن بیشتر شد، بی‌رحمی و شرم خار بر دیوار نیز بیشتر گردید.

برداشت: زخم زبان، مانند شعله‌ای سوزان، باعث شد تا منِ سوخته بیش از پیش داغ شوم و درد بیشتری را احساس کنم، به‌طوری‌که حس کردم علف‌های بی‌خاصیت و خارهای بی‌فایده به آتش من اضافه می‌شوند.

برداشت: ای کاش این عادت از بین برود که با وجود سختی‌ها و دشواری‌های عشق، هر بار بر بار مشکلات عاشقان افزوده می‌شود.