غزل شمارهٔ ۳۵۷۸

برداشت: عارف با تقوا نمی‌تواند فقط به بی‌عملی و سجاده‌نشینی اکتفا کند و نباید با تظاهر و ادعا بر جایگاه‌های بلند نشیند.

برداشت: شخصی که دلش سیاه و ناپاک است، نمی‌تواند به راحتی از قدرت یک معجزه بهره‌مند شود. هرچه تلاش کند، ناپاکی و کفر در دلش باقی می‌ماند، حتی اگر معجزاتی مانند ید بیضا در برابرش باشند.

برداشت: آدم‌های سطحی وقتی به انتهای کار برسند، چه خواهند کرد؟ آیا فقط ظاهر چیزها را می‌بینند و نمی‌توانند عمق و معنا را درک کنند؟

برداشت: خضر از خطرات و تلاطم‌های زندگی بی‌خبر و آسوده است، اما کسی که دلش به حقیقت آگاه است، به دنبال آرزوها و خواسته‌های گذرا نمی‌رود.

برداشت: در بیابان، نمی‌توان از همراهان خود چیزی خواست، و چه بد است که کسی برای تأمین روزهای آینده‌اش اقدام نکند.

برداشت: کسی که به میخانه می‌رود، با نوشیدن از جام آن سیراب نمی‌شود و همچنان مانند غزالی که در دل من حسرت لیلی را به همراه دارد، بی‌نهایت تشنه و دل‌تنگ می‌ماند.

برداشت: دل بی‌جهت از آزار جسم می‌سوزد، و زنگی که بر بدن نشسته، نمی‌گذارد تا قامت ترنجی به خاکستر مرغی سفید برود.

برداشت: اگر کسی به دنبال دنیا و نعمت‌های آن نباشد، آن نعمت‌ها خود به خود به سمت او خواهند آمد. اما اگر کسی فقط به دنیای مادی فکر کند و از آن پیروی کند، هرگز به آنچه می‌خواهد نخواهد رسید.