غزل شمارهٔ ۳۵۷۷

برداشت: دل خردمند هرگز از جای خود نمی‌جنبد، همان‌طور که آب گرانبها از جوشش دریا دور نمی‌شود.

برداشت: هدف آدم‌های باصفا از سفر و گشت‌وگذار، رنج کشیدن است. من آنها را از خود دور می‌کنم تا خارهایی که در پا نرود.

برداشت: کسی نمی‌تواند بار سنگین اندوه مجنون را از دلش بردارد، حتی اگر شتر لیلی هم به سمت بیابان نرود.

برداشت: از دل زخمی که بر اثر درد عشق به وجود آمده، آینه دچار آسیب و عیب می‌شود و درماندگی این درد مانند معجزه عیسی نمی‌تواند محو شود.

برداشت: اگر می‌دانست که صحبت از مشکلات زندگی چقدر است، هرگز به دنیای خوشی و زیبایی نمی‌رفت.

برداشت: چشم بینا به خوبی می‌تواند درد و زخم دل را درک کند و این زخم هرگز نمی‌تواند از چشمی که بینا است، ناپدید شود.

برداشت: نقطه‌ای از شانس بد به جان قضا افتاده است و این تیرگی که بر زندگی سایه افکنده، با تلاش و زحمت زیاد هم از بین نمی‌رود.

برداشت: اگر در زندگی مشکلات و سختی‌ها برطرف نشود، مانند اینکه در صبح دلشکستگی شب را فراموش کنیم، کسی که به خواسته‌های دل دیگران توجه نکند، ممکن است در سختی باقی بماند.

برداشت: نمایش موج سراب، نشانه‌ای از محدودیت‌های دید کوتاه‌نظر است. صائب بیان می‌کند که از مسیر واقعی زندگی و زیبایی‌های دنیا دور نمی‌شود.