غزل شمارهٔ ۳۵۷۵

برداشت: یاد آن زیبایی شاداب از دل چه زمانی می‌تواند برود؟ این یک حرکت زودگذر نیست که از ذهن حذف شود.

برداشت: رنگ سبز تو هیچ‌گاه از دل بیرون نمی‌رود، این یک اثر ماندگار است که هرگز از جلوی چشم دور نخواهد شد.

برداشت: در دل ما لیلی، هیچ چیز و هیچ کس وجود ندارد که به بیرون برود. هر کسی که می‌خواهد ما را ببیند، باید به محمل ما نزدیک شود.

برداشت: ما کسانی نیستیم که کسی بر ما رحم کند؛ خون ما قبل از اینکه قاتل به ما آسیب بزند، از چشمان او بریزد.

برداشت: در اینجا اشاره به این است که یک فرد یا موضوعی، شبیه به "مسیحا" که نماد نجات و پرواز است، به نقطه‌ای عالی و بالاتر دست یافته است. این وضعیت نتیجه‌ی تلاش و جستجوی عمیق اوست. در ادامه، بیان می‌شود که این مسیر مناسب نیست برای کسی مثل "مجنون" که به زنجیر و محدودیت‌ها دچار شده است، نشان‌دهنده‌ی این مفهوم است که هرکس باید به مسیر صحیح و متناسب با خود برود.

برداشت: هرکسی که بی‌خبر و ناخواسته به جمعی وارد شود، تنها باعث حسرت و اندوه خود می‌شود، درست مانند شمعی که در کنار دیگران می‌سوزد و اشک و آهش را به همراه دارد.

برداشت: هر کسی که باری از دل دیگران بردارد و به آن‌ها کمک کند، مثل کسی که به راحتی و بدون بار سنگینی در راه می‌رود، می‌تواند به مقصد خود راحت‌تر برسد.

برداشت: چشم مشاهده، داغ حسرت می‌شود وقتی که ناامید از هر درب خانه‌ای که درخواست کننده وارد می‌شود.

برداشت: کسی که بی‌خبر از واقعیات به دشواری‌های زندگی شکایت می‌کند، مانند برگ‌خاری است که در طوفان دریا سرگردان می‌شود و سرانجام به سواحل می‌رسد؛ یعنی باید به تقدیر و جریان زندگی احترام بگذارد.

برداشت: اگرچه شکار ما ضعیف و بی‌پناه است، اما بیرحمی ذاتی انسان نیست که بتواند از ضربه خنجر قاتل فرار کند.

برداشت: کس که در پی گوهر ناصحیح به دنبال نشانه‌ها و نشانه‌گذاری موج می‌گردد، در واقع احمق است، زیرا کسی که به حق و حقیقت نزدیک می‌شود، باید با دلایل و مستندات صحیح راه خود را بیابد.

برداشت: روح انسانی به خاطر درآمیختن با جسم به بی‌صفایی و ناخالصی دچار شده است. در این میان، آیا می‌توان گفت که این گروه انسان‌ها مانند آینه‌ای که در گل فرو رفته، توانایی بازتاب وضوح و جمال را از دست داده‌اند؟

برداشت: در دل شب‌ها، کسی به آرامی آه می‌کشد و جنازه‌ای از خواب‌ها و آرزوها را به یاد می‌آورد. افسوس به حال آن نگاهی که بی‌خبر از همه‌چیز به دنبال دلش می‌گردد.

برداشت: حسرتی که در دل دارم، بی‌ثمر و بی‌فایده است. این حس، به اندازه‌ی عطر ریحان نخواهد بود که از دل برود و فراموش شود.

برداشت: هیچکس نمی‌تواند از محبوبی عاشق، که درقید و بندهای عشق خود را نمی‌پوشاند، گلی بچیند. تنها کسی که با آداب و علاقه به سمت او می‌رود، می‌تواند به این عشق نزدیک شود.

برداشت: ای عقل بی‌مورد، مانع نشو از بی‌خودی! زیرا هر کسی که دیوانه شده، از میخانه، عاقلانه خارج می‌شود.