غزل شمارهٔ ۳۵۷۴

برداشت: آب زمانی که به رگ‌های تاک وارد می‌شود، به شکل روان و زنده درمی‌آید، اما صرفه‌جویی در آب زمانی است که آن آب به دل خاک برود.

برداشت: هر شب تو دور و بر دل کسانی که سوخته‌اند می‌گردی، اما هیچ‌کس را ندیدم که مثل تو با این جسارت به آتش برود.

برداشت: ما در دنیا دور و بر هم گشته‌ایم و در واقع همانطور که بر روی زمین ایستاده‌ایم، در اینجا به علم و دانش خود نمی‌بالیم؛ چرا که علم حقیقی از خاک و سرزمین به دست نمی‌آید.

برداشت: چشمه شمشیر که به خاطر مشغولیت من خشک شده، حالا ببین از این آتش چه چیزی ممکن است به تیرک بزند.

برداشت: چشمه عشق به دریاى مهربانى متصل شده و نگاه عشق به هرکسی که در مسیرش بیفتد، پاک و خالص است.

برداشت: وضعیت پرندگان در قفس چگونه خواهد بود، وقتی که دلشان در جمله درد و چاک خورده باشد؟

برداشت: چقدر افسوس که در این دنیا جایی وجود ندارد که کسی با دل پر از غم به آنجا برود و آرامش یابد.