غزل شمارهٔ ۳۵۷۲

برداشت: اگر در خیال من آن زلف پریشان وجود می‌داشت، نفس سوخته‌ام به جای درد و رنج، مانند گل سنبل و ریحان خوشبو و زیبا می‌شد.

برداشت: دردمندان چقدر رنج می‌برند و تحمل می‌کنند، در حالی که اگر درد بی‌دردی واقعاً قابل درمان بود، وضعیت متفاوتی داشت.

برداشت: اگر دل از بند خود رها می‌شد، نعمت‌های بی‌پایانی برای اسکندر فراهم می‌آمد، همان‌طور که اگر چشمه زندگی موجود بود، یک زندگی سرشار از نعمت در دسترس بود.

برداشت: اگر مشکلات و غم نان وجود نداشت، همه انسان‌ها در سراسر زمین لبخند بر چهره داشتند.

برداشت: عذاب آوری است که ابر بهار از خرمن من عبور می‌کند، در حالی که کاش زمین من به آب باران نیاز داشت و تشنه بود.

برداشت: اگر حرکت نبض تو در دست تو بود، به تو دینامیسم و اختیار کامل داده بودند.

برداشت: اگر آیینه من از شگفتی‌ها و اسرار جهان می‌توانست حرف بزند، همه آنچه را که در دل داشت به من نشان می‌داد.