غزل شمارهٔ ۳۵۶۹

برداشت: اگر کسی کمالی ندارد، می‌تواند از زوال و پایان آن ایمن باشد؛ اما کمالی که واقعی و کامل است، هرگز زوال و پایان ندارد.

برداشت: کودک بازیگوشی است که از معلم خود غافل شده است. هر کس که بی‌خبر است، به پیامدها و نتیجه کارهایش فکر نمی‌کند.

برداشت: اگر کسی زشتی داشته باشد و نتواند از درون خود را بپوشاند، هرگز نمی‌تواند از خانه خارج شود. زیبایی و امکانات خوب درون او باید وجود داشته باشد تا مورد توجه دیگران قرار بگیرد.

برداشت: در این جهان بی‌رنگ، هر کسی که زیبایی و جذابیت را در چهره و خط و خال دیگران نبیند، او به حقیقت و علم واقعی دست نیافته است.

برداشت: در حالتی که در کنار او هستم، احساس حرمان و فقر عاطفی می‌کنم و گویی ناتوانی دارم که از او چیزی بپرسم.

برداشت: در این زندگی، تنها کسی از چشم شور در امان است که جز خون دل، چیزی برای دل‌خواری‌اش باقی نمانده باشد.

برداشت: ستاره‌ی سوخته‌ی ما مسلم است، وگرنه در آسمان ستاره‌ای نیست که زوال نگیرد.

برداشت: هر کس که به زیبایی و جلال خیره‌کننده‌اش نگاه کند، چنان تحت تأثیر قرار می‌گیرد که دیگر هیچ چیز دیگری را نمی‌بیند و احساس خطر از قدرت خالص او را فراموش می‌کند.

برداشت: بسیاری از اشک‌ها ممکن است در دل آینه و آب، زیبایی لطیفی را نمایان کنند که هیچ‌گاه نظیر آن وجود نداشته است.

برداشت: اگر کسی به زیبایی و جذابیت ابروی هلالی او توجه نکند، هرگز نمی‌تواند به رویش که رو به قبله است، نگاه کند.