غزل شمارهٔ ۳۵۶۸

برداشت: دل دیوانه من نمی‌توانست در بند بماند؛ و اگر کوتاهی از زلفی نبود که مرا می‌گرفت، چنین نبود که زنجیرم کنند.

برداشت: زندگی آدم‌ها غالبا در گیجی و سرگردانی سپری می‌شود و دنیای مادی چندان از دنیای خیال و تصور کمتر نیست.

برداشت: اگر دل ما از لذت‌های مختلف زندگی سیر نمی‌شد، لذت‌های جهان به سختی به ما می‌رسید و زندگی سخت‌تر می‌شد.

برداشت: ترس این است که خواب آشفته ما دوباره تکرار نشود و قابل تعبیر نباشد.

برداشت: شرم و خجالت کرم باعث شد که از بیان حقیقت و عذرخواهی خودداری کند، بنابراین هیچ گناهی برای پذیرایی و جبران خطا وجود نداشت.

برداشت: ما سر خود را به خاطر عشق و محبت تسلیم آن کردیم، زیرا عشق یک حالت و حالتی است که نیاز به تدبیر و مدیریت ندارد.

برداشت: عشق به خاطر کم‌عرضه‌گی و ضعف من از دل خاک برخواست؛ وگرنه خرابی من به قدری زیاد بود که قابل اصلاح نبود.

برداشت: اگر در absence تو به نماز بایستم، این مکان به مانند کمانخانه‌ای خواهد بود که تیر ندارد و خالی است.

برداشت: چندین توضیح و تحلیل درباره‌ی پیچیدگی‌های سخن گفته شد، اما نشان کوچک و سیاه تو نیازی به توضیح بیشتر نداشت.

برداشت: سرنوشت خشک ما همچون سد سکندر شده است، وگرنه این همه بی‌پدر و مادر نمی‌ماندند و کسی را بدون نعمت نمی‌گذارد.

برداشت: شکوه و ناله افراد دیوانه‌ای که خارج از دایره و قاعده زندگی می‌کنند، امروز در حالی به گوش می‌رسد که دیگر در بند زنجیرهای محدودکننده نیستند.