غزل شمارهٔ ۳۵۶۷

برداشت: در شب که چهره‌ات بواسطه شراب درخشید، دل من بیشتر از یک کشتی در حال طوفان مضطرب و پرهیاهو بود.

برداشت: خارهایی که در پیراهنم فرو رفته بودند، به خاطر تاثیری که بر من داشتند، مانند جوهر اصلی وجودم را تحت تأثیر قرار می‌دادند؛ زیرا احساس برهنگی و عریانی برای من خوشایند و زیبا به نظر می‌رسید.

برداشت: چشمان خوش‌خلق من را به دام اندوه انداخت، یاد آن روزهایی افتادم که در سردرگمی و حیرت بودم.

برداشت: شیشه و سنگ کنار هم بودند و با هم دوستی می کردند؛ چه زیبایی داشت آن زمان که این دوستی در دنیای معنوی بود.

برداشت: شوق آن روزی که آسمان مرا به دور تو می‌چرخاند، حس و حال عجیبی داشت که مانند دیواری سنگین بر دوشم سنگینی می‌کرد.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت تو، شهری به مانند بیابان شده است. اگر عاشق لیلی تنها یکی یا دو نفر از بیابانی‌ها بود، وضعیتی دشوارتر نمی‌شد.

برداشت: روزی که به بهشت رفتم، تنها چیزهایی که برای سفر همراه داشتم، اشک‌های پشیمانی‌ام بود که از عشق تو ریخته بودم.

برداشت: وقتی که قلم تا نیمه به پایان کار می‌شود، احساس نقصی در وجودم دارم و احساس می‌کنم که فشار دائمی بر روی سرم وجود دارد، که ناشی از خطای من است.

برداشت: تا زمانی که از دور مستی بیرون آمده و خود را جمع‌وجور کردیم، دل ما همچنان به خاطر زلف‌های نامنظم و پریشان دلبری می‌کند.