غزل شمارهٔ ۳۵۶۶

برداشت: زمانی که دل از آرزوها خالی باشد، مانند شیشه‌ای است که از شراب تهی شده است؛ جایی که با نبود باده، حال و هوای دوست‌داشتنی و دلنشینی را از دست می‌دهد.

برداشت: دلش به خاطر کوتاهی عمرش به شدت می‌سوزد و مثل شمعی که در سوگ پروانه می‌سوزد، در حال گریه است.

برداشت: زلف‌های تو به جذابیت خال فریبنده‌ات بیشتر است و گره‌ای که تو به وجود می‌اوری، از دانه‌ای که در دام است، دلپذیرتر به نظر می‌رسد.

برداشت: این بیت به بیان این نکته می‌پردازد که زیبایی و حسن، بدون دیوانگی و شوق نمی‌تواند شکل بگیرد. به عبارتی، عشق و احساسات پرشور مانند پرگاری هستند که دایرهٔ زیبایی را ترسیم می‌کنند. در حقیقت، مرکز این دایره، جنون و شور زندگی است که به آن معنا و عمق می‌بخشد. بنابراین، دیوانگی در حقیقت می‌تواند منبعی از خلق و خوی زیبا و جذاب باشد.

برداشت: همیشه خوشحال و سرزنده است، مانند کسی که بر تخت نشسته و تاج و نگین و شیشه و پیمانه دارد.

برداشت: بخت خوش و موفقیت، افرادی را که ثروتمند هستند و به دعا و خواسته خود متکی‌اند، به سمت خود جذب می‌کند، اما افرادی که قانع و کم‌طلب‌اند، از دید ثروتمندان نادیده انگاشته می‌شوند.

برداشت: من همیشه بیشتر از آنچه که درآمد دارم، هزینه می‌کنم. انگار که تعداد موری که به خرمن من می‌آید، بیشتر از دانه‌هایی است که در آن وجود دارد.

برداشت: لب پیمانه، زینت‌ بخش نقل شراب من است و مطرب محفل من، با نغمه‌های شادش، حالتی سرمست و شاداب می‌آفریند.