غزل شمارهٔ ۳۵۶۵

برداشت: لب لعل تو همان زبانی تلخ است که در آن زهر پنهانی وجود دارد؛ مانند نگینی که بر آن زهر نهفته است.

برداشت: زیبایی و خوب بودن تو هیچ ارتباطی با خط و خطوطی که می‌نویسی ندارد. آتش و خوی واقعی تو به حدی سوزان است که هر چیز دیگری در جلوه‌ات بی‌معنا می‌شود.

برداشت: دل سنگین تو را ناله‌های ما نرم نکرد. حلقه زلف تو مانند کمانی سخت است که همیشه چنین بوده.

برداشت: در شب، زلف تو باعث شد که دل من بیشتر غمگین شود. این دل غمگین، همان دشمن جان من است که همیشه وجود دارد.

برداشت: هرچند که زیبایی تو بر اثر خط و خش دچار تغییر شده است، اما چشم‌ها همچنان به تماشای چهره‌ات مشغولند و نگرانی از دست رفتن زیبایی‌ات را ندارند.

برداشت: خط فریبنده نتواند تو را به انصاف برساند؛ خشم، ناز، ستم و ظلم همگی همانند قبل باقی‌اند.

برداشت: هرچند زیبایی چهره‌ات می‌تواند به شدت تاثیری ویرانگر داشته باشد، اما نگاه خواب‌آلود تو هنوز همان آرامش و سنگینی را دارد که همیشه بوده است.

برداشت: دل ما در ارتباط با تو حالتی خاص دارد که خودت خوب می‌دانی. اما نگاه تو به ما دیگر مانند گذشته نیست.

برداشت: دل ما نمی‌تواند از وفاداری و محبت منحرف شود. ما همان افرادی هستیم که همیشه بودیم، اگر یارمان هم همانطور که گذشته است باقی بماند.

برداشت: هرچند عشق تو تأثیری بر نام و نشانه‌های دل من نگذاشت، اما درد و رنجی که از تو کشیده‌ام همچنان همان مهر و نشانه را در دل دارد.

برداشت: با وجود اینکه زیبایی تو مثل شراب است و بر اثر آن، بسیاری از عاشقان در خط و نشان عشق به پاخوابی مبتلا شده‌اند، اما آنهایی که به شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، گویی در حال خون‌ریزی هستند.