غزل شمارهٔ ۳۵۶۴

برداشت: باغی که ما داشتیم، به خاطر وضعیت خاصی پنهان و بسته بود و گل‌های زیبایی که هنوز چیده نشده بودند، مانند دامن برچیده‌ای به نظر می‌رسیدند.

برداشت: زیبایی چهره را با هر گروه گل می‌توان تزئین کرد تا این زیبایی با رفتار نیکو همخوانی داشته باشد.

برداشت: دانه‌ای از زیر خاک به سمت نور حرکت می‌کند و با وجود چالش‌ها و خطرات، سالم و قوی از زمین بیرون می‌آید، چون زمین برایش مانند یک تابلو فرسوده و نامناسب به نظر می‌رسد.

برداشت: آزادی و زندگانی واقعی همچون آبی زلال است که درختی را سرزنده و خوشبخت می‌سازد، در حالی که روزی خوش از دامن طبیعت برچیده شده است.

برداشت: در چشم کسانی که دچار بی‌قراری و حیرت‌اند، نور یقین وجود ندارد. این مروارید در صدف چشم‌ها پنهان بود.

برداشت: در پیش چشمی که به خاطر سرمه وحدت روشن است، هیچ صدفی وجود ندارد که بدون گوهر ارزشمند باشد.

برداشت: سفر کردن به دور دنیا نمی‌تواند به تنهایی باعث به‌دست آوردن تجربه و دانش شود؛ بلکه کسی که در درون خود سفر کند و به شناخت عمیق‌تری از خویش دست یابد، حقیقتاً فردی با تجربه و آگاه است.

برداشت: رهروان بدون توجه و بصیرت استاد، به جایی نخواهند رسید. مانند سوزنی که بدون دیده، در جایی خوابیده و بی‌فایده است.

برداشت: تا ابد هیچ‌کس نمی‌تواند به آغوش گل مانند او دست یابد، هرکسی که زین زن مست را در خانه‌اش دیده باشد.

برداشت: من از زیبایی‌های جهان و گلستان‌ها بی‌خبرم، زیرا دل من در دنیای خودش مشغول است و به چیزهای دیگر توجهی ندارد.