غزل شمارهٔ ۳۵۵۹

برداشت: تا زمانی که حیا و شرم در دل نرگس زیبای تو وجود دارد، شبنم بهشت هم به صفای نگاه تو وابسته است و زیبایی تو مانند گلی درخشان جلوه می‌کند.

برداشت: شعله‌ی زیبا و جذاب چهره‌ات مانند نوری می‌درخشد و آب حیات و زیبایی تو در هر جوی و مسیری جاری است.

برداشت: چشم‌های سیاه تو به سرمه نیاز ندارد، زیرا مژگان تو به قدری زیبا هستند که از دل من افتاده و به ابروی تو شکل داده‌اند.

برداشت: در باغ، سرو بلند و زیبایی وجود دارد که به خاطر قامت زیبای تو به بلندای خود می‌بالد. شاخه‌های گل نیز نمادی از جذابیت و دلربایی تو هستند.

برداشت: با تمام خنده‌ها و بازی‌هایی که دنیا دارد، باز هم شعله‌ای که بر دل تو می‌سوزد زائیده‌ی آتشکده‌ی وجود خود توست.

برداشت: تو لب خود را به لب جام گذاشتی و از من دور شدی. افسوس بر آن اندام زیبا که به بازوی تو تعلق داشت.