غزل شمارهٔ ۳۵۵۶

برداشت: در روزی که تو در دل من بودی، وجودم مثل دانه‌ای از عشق تو پربار شد، در حالی که قبل از آن، زندگی‌ام به‌خاطر عدم وجود تو، خالی و بی‌ارزش بود.

برداشت: من به خاطر زیبایی‌ها و جذابیت‌های او، مست و شگفت‌زده بودم، اما بین من و او فاصله‌ای از بی‌خبری وجود داشت که نمی‌توانستم به او نزدیک شوم.

برداشت: امروز هیچ گونه غمی در دل من وجود ندارد. این آینه را چون گل می‌دانم، زیرا همیشه خوشبو و زیباست.

برداشت: باد بهاری در دشت پر از جنون، رازی را افشا کرد که زمانی در دل من همچون غنچه پنهان بود.

برداشت: من به صفحات دنیا نگریستم و هر چیزی که غیر از نقطه‌ای از شک و تردید بود، برایم بی‌ارزش و باطل به نظر آمد.