غزل شمارهٔ ۳۵۵۰

برداشت: دل کسانی که اهل بصیرت و فکرند، بهتر است که به چیزهایی علاقه‌مند باشد که آن‌ها را به چالش می‌کشد. سلامت و روشنایی دید آن‌ها در این است که بتوانند با مشکلات و چالش‌ها روبه‌رو شوند و از آن‌ها درس بگیرند.

برداشت: وجود انسان مانند چیزی است که به روح چسبیده، اما آیا می‌توان گفت که نور خورشید در کجا می‌تواند سکونت داشته باشد؟

برداشت: کسی که درگیر درد و رنج گفتگو است، هرگز نمی‌تواند به آرامش و آسایش برسد و سر خود را بر بالین راحتی بگذارد.

برداشت: زهر در می‌ناحیه ما شیرین‌تر می‌شود و زنگ‌زدگی بر دل ما، درمانی برای کهن‌سالی به شمار می‌رود.

برداشت: دل من از راز پنهانی که در درونم هست، هیچ اطلاعی ندارد؛ در آن درون، نماینده‌ام آینه‌ی ستاره است.

برداشت: بیشتر مشکلات و سردرگمی‌های ما به خاطر حرکات آسمان است، چون نقطه‌ای که وجود دارد، به وسیلهٔ پرواز و حرکت پرگار به سمت بالا و پایین در حال حرکت است.

برداشت: اگر با دقت و انصاف نگاه کنی، در این باغ هیچ چیز بیهوده و اضافی وجود ندارد و حتی خارها نیز نقش خود را دارند.