غزل شمارهٔ ۳۵۴۸

برداشت: هرآنچه که کلیم (موسی) با چشمان بینا خود دیده و فهمیده، تنها بخشی از عمق این دریاست که مملو از گوهرها و معانی پنهان است.

برداشت: ما هرگز به جایی نرسیدیم که بتوانیم از تلاش و سختی دست بکشیم؛ در واقع، محیط و شرایطی که در آن هستیم، پر از مشکلات و موانع است.

برداشت: در محیطی که دل به خاطر کمبود فضا شکایت می‌کرد، آسمان نمایانگر یک یاد و خاطره از آن صحرا بود.

برداشت: بیشتر کسانی که به سفر می‌روند، به خاطر شهرت و نام و آوازه‌شان شناخته می‌شوند، اما آوارگی و بی‌خانمانی ما چه فرقی با افسانه‌ها و داستان‌های عجیب و غریب دارد؟

برداشت: روزی روزگاری، زمانی که دل سرشار از عشق و شور ما با ما بود، سایه‌ای از ما جدا نمی‌شد و همه چیز به خوبی می‌گذشت.

برداشت: قبل از آنکه دریا به لبه‌اش برسد، اشک‌های چشمانت مانند دریایی از خون بر روی پلک‌هایم جاری بود.

برداشت: در غم و اندوه، شادمانی‌ای که هنوز نیامده بود را می‌نگریستیم و چهره صبح که به‌واسطه‌ی زلف شب پنهان شده بود، برای ما نمایان بود.

برداشت: حسن با زیبایی دلربای خود در این میهمانی، حوصله‌ها را به تنگی نکشاند، زیرا لب مهرانگیز او مانند مینا حالتی شگفت‌انگیز به فضا بخشید.

برداشت: ما هرگز به مرحله‌ای از آزادی دست نیافتیم که بتوانیم مانند پروانه‌ها آزاد و راحت زندگی کنیم، زیرا سرنوشت ما همچون تصویر پرنده‌ای افسانه‌ای و دور از دسترس باقی ماند.