غزل شمارهٔ ۳۵۴۶

برداشت: بهشتی را تصور کن که در آن در را به روی دل ما باز می‌کنند و لباس دلنشین و زیبا را به ما هدیه می‌دهند.

برداشت: وسعت جهان و مکان به اندازه‌ای نیست که بتواند به یکباره دل و چشم ما را پر کند و ما را به تمام زیبایی‌ها و عظمت‌هایش آشنا سازد.

برداشت: خوشبختی و ثروت پایدار است، اما این دنیا زودگذر و ناپایدار است. بعید است که این تغییر و سرنوشت، نشانه‌ای از شانس خوب باشد که به سادگی به دست آمده باشد.

برداشت: بسیاری از تدبیرها و تلاش‌هایی که می‌کنیم، ممکن است به نتیجه نرسند؛ اما هدف نهایی ما این است که غم و ناراحتی‌های درون‌مان را کنار بزنیم و به آرامش برسیم.

برداشت: کیمیاگر به دنبال قلب‌های سیاه بی‌نیازان نیست، چون نمی‌داند که آنها از کجا به دنیا آمده‌اند و نمی‌تواند به آن‌ها نگاه کند.

برداشت: افرادی که از خود دفاع نمی‌کنند، معمولاً تمایل دارند به دیگران آسیب بزنند و ممکن است حتی به سرنوشت و تقدیر نیز تعرض کنند.

برداشت: نویسنده به بررسی‌های دقیق و عمیق دانشمندان اشاره می‌کند که توانسته‌اند رازهای آسمانی را کشف کنند. او آرزو می‌کند که ای کاش این افراد بتوانند گره‌ای از معماهای عشق یا زیبایی را نیز باز کنند.

برداشت: افرادی که با عشق و ارادت به درگاه تو نزدیک می‌شوند، گویی در سختی و مشقت به سر می‌برند. آیا برای هر فردی که آماده است، راهی به سوی تو گشوده خواهد شد؟

برداشت: اگر در این دنیا در تسلیم و رضایت باشی، در بهشت نیز به روی تو بسته نخواهد بود.

برداشت: صبر کن تا وقتی که پای تو در گل برود، این فقط حنا نیست که شب و صبح آن را ببندند و بعد از آن پا را آزاد کنند.

برداشت: وقتی دل ما غمگین و تاریک باشد، دنیا برای ما زشت و ناخوشایند به نظر می‌آید. کاش که آیینه‌ وجود ما را روشن کند و زیبایی‌ها را نشان دهد.

برداشت: در دنیای تاریک و ناامیدی، نور صبح و امید آنقدر کم است که کسی نتواند برای بهبود اوضاع دعا کند.

برداشت: مسافران عشق به خاطر درد و عطششان در هر قدم، با اشک‌هایی که از چشمانشان می‌ریزد، راه را برای خود هموار می‌کنند.

برداشت: شمع من خاموش شد و حالتی آشفته دارم، اما هیچ چیز نمی‌تواند درد او را از دل من بیرون کند.

برداشت: عاشقان نمی‌توانند در بند زنجیرها بمانند، به ویژه در جایی که درهای مرگ به رویشان باز می‌شود.

برداشت: صبح قیامت هنگامی که نامه‌ی اعمال سیاهان گشوده شود، چهره‌ها به حالت حیرت خواهد درآمد. این روز، مانند روزی است که سر نامه‌ی ما را باز می‌کنند و به آن نگاه می‌کنند.