غزل شمارهٔ ۳۵۴۴

برداشت: کسانی که خودشان در رنج و درد هستند، نمی‌توانند به دیگران کمکی کنند. همچنین، کسی که گرایش به آب و زندگی دارد، نمی‌تواند به موجودی که از آن محروم شده، چیزی بدهد.

برداشت: بی‌قراری عاشقان تو باعث می‌شود که در دامن صحرا به خارها چنگ بزنند و فرصت رشد و گیرایی را از دست ندهند.

برداشت: علم رسمی مانند کاغذی است که بر روی سینه‌ای سیاه نوشته می‌شود. عارفان نمی‌خواهند فرزندان خود را به دبستان بسپارند.

برداشت: در این روزگار، کسانی که پا ندارند و ناتوانند، نمی‌توانند به نزدیکان مور راهنمایی کنند و سخن بگویند؛ گویی وجود سلیمان هم تأثیری در این مسأله ندارد.

برداشت: تا وقتی که در این باغ مانند شبنم ندرخشی، دل تو را به منبع نور و روشنی راهنمایی نخواهند کرد.

برداشت: این چه قانونی است که افراد بخشنده به کسی نان نمی‌دهند، مگر اینکه او دل خود را به دست آورده باشد؟