غزل شمارهٔ ۳۵۴۰

برداشت: هرچند که زمان و گردش روزگار ممکن است دل هنرمندان را بشکند، اما مانند خریدارانی که برای خرید جواهر ناگزیر باید آن را بشکنند، این وضعیت طبیعی است.

برداشت: شکستن کاسه و کوزه‌های آسمان بی‌هدف است، چرا که تنها دل اهل هنر را می‌آزارد.

برداشت: چشم من به اندازه‌ای از باران بهاری کم‌است که وقتی قطره‌ای از مژگانم به دامن می‌ریزد، آن را می‌شکند.

برداشت: ای گل ابر، من به شدت تشنه‌ام و نیاز دارم که قدری آب به من برسانی تا درد و رنجی که در دل دارم تسکین یابد.

برداشت: دست صاف و بی‌غلغلۀ دل‌ها نمی‌تواند موجب لغزش و اشتباه شود. پس جایی که نمی‌لرزد، چگونه می‌تواند آب گوهری را بشکند؟

برداشت: آب و رونق به چهره‌ی کار پدر می‌بخشد، اما این به معنای آن نیست که به اعتبار و آوازه‌ی پدر آسیب برساند.