غزل شمارهٔ ۳۵۳۹

برداشت: غم نمی‌تواند بر دل من چیره شود، این فقط یک شوک لحظه‌ای است و نمی‌تواند به عشق و محبت من آسیب برساند.

برداشت: اگر سروزیبا با قامت عاشقانه‌اش خود را به نمایش بگذارد، فاخته چه کار می‌تواند بکند وقتی که در گردن او طوقی نباشد؟

برداشت: ما و فرهاد یک درد مشترک داریم که از دنیای بیرون نشأت می‌گیرد و خون ما به خواب و آرامش دشمن آسیب نمی‌زند.

برداشت: تمام شب دل من با ناخن من در حال نبرد است. چه فایده‌ای دارد اگر صیقل (روشن‌کننده) وجود داشته باشد، اما آینه را به خوبی روشن نکند؟

برداشت: پر پروانه نمادی از شوق و اشتیاق است و شمع به عشق و زیبایی اشاره دارد. در این عالم، عشق ورزیدن به جان و دل گل، که نماد لطافت و زیبایی است، ممکن نمی‌شود.

برداشت: غم زیادی باعث شده که دل‌های نگران و دردمند هیچ امیدی برای شکفتن و شادی در دل شب نداشته باشند. غنچه‌ای که باید نمادی از جوانه‌زدن و زندگی باشد، به خاطر این غم‌ها دیگر یاد شکوفایی را فراموش کرده است.

برداشت: چشم شاعر به زیبایی تو آنقدر مشغول و پر است که حتی دیدن گل و لاله هم نمی‌تواند او را راضی کند.