غزل شمارهٔ ۳۵۳۵

برداشت: صبر و تحمل در برابر این همه فشار و سختی چه فایده‌ای دارد؟ و عقل و درک هم در مقابل این دشمنی‌های بی‌رحم چه توانایی از خود نشان می‌دهد؟

برداشت: ریشه‌ای در بیضه فولاد موجب می‌شود که جوهر دل انسان مانند موم نرم و قابل شکل‌گیری باشد. حالا این انسان با این ویژگی چه می‌تواند با مورچگان انجام دهد؟

برداشت: کسانی که قول می‌دهند بوسه‌ای در آینده به دل بی‌تابی که در این دنیای تنگ و محدود است، چه کند؟

برداشت: ساقی خوش‌زبان می‌تواند به‌راحتی سنگ را نرم کند، اما آیا زهد خشک و بی‌روح می‌تواند تأثیری بر این زبان‌های خوش بیان داشته باشد؟

برداشت: آتش از خار و علف بیشتر و شدیدتر می‌شود؛ کلام و حرف‌های بی‌مورد دیگران هم نمی‌تواند به محبوب ما آسیبی برساند.

برداشت: کسی که در خواب عمیق است، نمی‌تواند به راحتی از خواب بیدار شود. در روز قیامت، هنگامی که حوادث بزرگ و هولناکی رخ می‌دهد، چه بر سر کسانی خواهد آمد که در دنیا غفلت کرده و به حال خود بی‌توجه بوده‌اند؟

برداشت: اگر چرخ فلک نیز سخت و محکم شود، در برابر بی‌تابی و فریادهای ما چه قدرتی خواهد داشت؟

برداشت: افراد وارسته و پاکباز از چنگال مرگ در امانند، اما دیگران که به بی‌هویتی و گمنامی گرفتارند، چه سرنوشتی خواهند داشت؟

برداشت: سرو بلند در رشد و نمو خود به فاخته اهمیت نمی‌دهد؛ زیرا آسمان کهن نمی‌تواند در برابر خوشبختی جوانان کاری انجام دهد.

برداشت: اگر دریا به روشنی، آیینه‌ای از سیلاب‌ها شود، نیکو در می‌نوشی‌های ناصاف، با ما که صاف و یکرنگ هستیم، چه خواهد کرد؟

برداشت: دل بیدار از شنیدن سخنان سرد و بی‌احساس، به حالتی نگران و آشفته دچار شده است. حالا شمعی که شعله‌اش به‌راحتی نمایان است، نمی‌داند با این احساسات پراکنده و سرد چیست کار کند.

برداشت: صدای نفس گرم تو باعث ایجاد شعله‌ای در دل سنگی صائب شده است. حال این شعله چه تأثیری بر دل سوخته محبوب خواهد داشت؟