غزل شمارهٔ ۳۵۳۲

برداشت: خشم و غضب مانند آتشی است که به جواهر یاقوت آسیب می‌زند و نمی‌تواند آرامش و زیبایی آن را حفظ کند. همچنین، شدت سیل نمی‌تواند به دریا که خود دارای طبع گسترده و آرامی است، آسیب بزند. در واقع، هر یک از این نیروها نمی‌تواند بر ویژگی‌های ذاتی و اصل چیزی اثر بگذارد.

برداشت: دل بدون کمک و حمایت، در دعا کردن ناتوان است و مانند تیشه‌ای است که بدون قدرت بازوی فردی مانند فرهاد، نمی‌تواند به سنگ فرورود.

برداشت: اگر فردی به امید و آرزوی طولانی‌مدت زندگی کند و در مسیر خود از تلاش و کوشش بازنایستد، آیا می‌تواند در برابر مشکلات و چالش‌ها به مانند رشته‌ای که مریم را به مسیحا پیوند می‌زند، تاب بیاورد؟

برداشت: عقل در میدان عشق می‌سوزد و کودک هنوز درک از این حال ندارد. او فقط محو زیبایی‌هاست و نمی‌داند چه باید بکند.

برداشت: یک خنده ناخواسته باعث شد که خبر آن در بین مردم پخش شود و حالا باید دید آن غنچه که در آغاز هست، چه عکس‌العملی نشان خواهد داد.

برداشت: شعله‌ای که خاموش شده و به خاکستر تبدیل شده، دیگر نمی‌تواند تنفس کند و امیدی به فعالیت دوباره ندارد. اما ناگفته نماند که ذهن آشفته من از خیال و آرزو چه بر سرش می‌آورد؟

برداشت: عشق در دل ما هیچ گونه کدورتی باقی نگذاشت و حالا در دل بیابان، با وجود طوفان گرد و غبار، چه می‌تواند کرد؟

برداشت: در مسابقه‌ای که رستم زال، قهرمان بزرگ، در آن حضور دارد، شخصی مانند صائب که خسته و آسیب‌دیده است، با بدن تنها و بدون قدرت چه کاری می‌تواند انجام دهد؟