غزل شمارهٔ ۳۵۳۱

برداشت: در چشم کسی که نگه داشتن عشق را در دل دارد، امکان ندارد که گوهری را آشکار کند. او همچنان که چشمش را بسته نگه می‌دارد، نباید انتظار داشت که از سفر عشق خود باز گردد.

برداشت: ناله و آهی که از دل برمی‌خیزد، می‌تواند دل‌های غمگین را آرامش بخشد و به آنان امید بدهد. همچنین، مانند نسیم صبح، می‌تواند غنچه‌های بسته را به شکوفایی و گشایش برساند.

برداشت: هر کسی که در ذکر و یاد خداوند ثابت قدم باشد و پا از این مسیر نکشد، مانند دانه‌های تسبیح است که از صدها راه مختلف عبور کرده و هیچ‌گاه از هم جدا نمی‌شوند.

برداشت: اگر دستی از آستین بیرون نیاید و رشد نکند، چه کسی می‌تواند بند قبای تو را باز کند؟

برداشت: اگر چشم کسی که در دل خود درد و رنج دارد، باز شود، ممکن است از تأثیرات بد و منفی ستاره‌اش رهایی یابد.

برداشت: دانش و قلب پاک کسی که اهل صفا باشد، تفاوتی بین خودی و بیگانه نمی‌گذارد و مانند آینه، با همه به راحتی و صداقت برخورد می‌کند.

برداشت: اگر تو تیر محبت را به سوی چشم من پرتاب کنی، مردم فقط به خاطر دیدن زیبایی تو چشم‌هایشان را به سوی من خواهند آورد.

برداشت: دل آزاد شدن زیر آسمان، خیال و آرزویی غیرممکن است. مانند این است که مرغی که در تخم است، نتواند پرواز کند.

برداشت: اگر پختگی و درایت وجود نداشته باشد، رحم به کسانی که توانایی کمتری دارند نخواهد آمد. چه کسی می‌تواند نتیجه‌گیری کند که از درخت بلند تو میوه‌ای به بار خواهد نشست؟

برداشت: در اینجا بیان شده که چیزی برای شنیدن وجود ندارد و هیچ کس به اندازه کافی محتوا و موضوعی جذاب ندارد که گوش خود را برای شنیدن خبری باز کند. به نوعی، از بی‌خبری و ناامیدی از شنیدن اخبار خوب و دل‌انگیز سخن به میان آمده است.