غزل شمارهٔ ۳۵۲۵

برداشت: وقتی در زیر آسمان، دل به آرزوها و خواسته‌ها می‌سپارد، چه فایده‌ای دارد؟ در حالی که زیر سرپوش، چراغی نمی‌تواند به روشنی بیفتد.

برداشت: مثل مگسی که در دام گرفتار می‌شود، زاهدی که با تسبیح خود در حال ریاکاری است، به شیوه‌ای فریبنده، در پی شکار مگس‌ها (بندگان) می‌باشد.

برداشت: دل غمگین و افسرده نمی‌تواند به راحتی بیدار شود. کسی که خواب است و به حال خود رها شده، چگونه می‌تواند راست و محکم ایستاده و به صدای ناقوس توجه کند؟

برداشت: تا زمانی که به هدف نرسد، اشتیاق آرام نخواهد گرفت. بدن در مسیر دشوار استراحت نمی‌کند و نفس درست نمی‌شود.